"துஆவின் இனிமை"

  

இப்னு அல் கைய்யிம் (ரஹி) அவர்களின் இந்த அரிய பொன்மொழியின் தமிழாக்கத்தைக் கீழே வழங்கியுள்ளேன்:

"துஆவின் இனிமை"

"சில வேளைகளில், ஓர் அடியார் துஆ கேட்கும்போது, அல்லாஹ்வின் உடனான நெருக்கம், அன்பு, பணிவு மற்றும் மனவுடைவு (அ பணிவுற்ற நிலை) ஆகியவற்றை அல்லாஹ் அவருக்குத் திறந்து கொடுக்கிறான். அது, அவர் எதற்காகப் பிரார்த்தித்தாரோ அந்தத் தேவையைவிடவும் அவருக்கு மிகப்பிரியமானதாக மாறிவிடுகிறது. எத்தகையதென்றால், தன் தேவை நிறைவேறுவதை விடவும், இறைவனுடனான இந்த ஆத்மார்த்தமான நிலையே தொடர வேண்டும் என்றும், இதையே அவர் அதிகமாக விரும்பவும் தொடங்குகிறார். அவரது தேவை நிறைவேறி, பின்னர் அது நிறைவுற்றுப் போவதை விடவும், இந்த நெருக்கமான நிலையினால் அவர் அடையும் மகிழ்ச்சியே மிகவும் மேலானதாக இருக்கிறது."

 * இப்னு அல்-கைய்யிம்

இறைவனுடன் உரையாடும் அந்த உன்னத தருணத்தின் அருமையை இப்னு அல் கைய்யிம் அவர்கள் மிக அழகாக விவரித்துள்ளார்.

துஆவின் இனிமை

தேவையைவிட இறைவனின் நெருக்கமே மேலானது

“சில வேளைகளில், ஓர் அடியார் துஆ கேட்கும்போது, அல்லாஹ்வுடனான நெருக்கம், அன்பு, பணிவு மற்றும் மனவுடைவு ஆகியவற்றை அல்லாஹ் அவருக்குத் திறந்து கொடுக்கிறான். அது, அவர் எதற்காகப் பிரார்த்தித்தாரோ அந்தத் தேவையைவிடவும் அவருக்கு மிகப் பிரியமானதாக மாறிவிடுகிறது. தன் தேவை நிறைவேறுவதைவிட, இறைவனுடனான இந்த ஆத்மார்த்தமான நிலையே தொடர வேண்டும் என்று அவர் விரும்பத் தொடங்குகிறார்.”

— இப்னு அல்-கைய்யிம் (ரஹிமஹுல்லாஹ்)

---

துஆ என்பது வெறும் வேண்டுகோள் அல்ல

மனிதன் துஆ கேட்கும்போது, பொதுவாக அவனுடைய மனதில் ஒரு தேவை இருக்கும்.

நோய் என்றால் ஆரோக்கியத்தைக் கேட்கிறான்.

வறுமை என்றால் செல்வத்தைக் கேட்கிறான்.

துன்பம் என்றால் நிம்மதியைக் கேட்கிறான்.

பிரச்சினை என்றால் தீர்வைக் கேட்கிறான்.

குழப்பம் என்றால் வழிகாட்டுதலைக் கேட்கிறான்.

தனிமை என்றால் துணையைக் கேட்கிறான்.

இழப்பு என்றால் ஈடுசெய்யப்படுவதை வேண்டுகிறான்.

இவ்வாறு மனிதனுடைய துஆ பெரும்பாலும் ஒரு “தேவையிலிருந்து” தொடங்குகிறது.

ஆனால் துஆவின் உயர்ந்த நிலையை அடைந்த ஓர் அடியாருக்கு, ஒரு கட்டத்தில் ஒரு வியப்பான மாற்றம் நிகழ்கிறது.

அவன் துஆவை ஆரம்பித்தபோது, அவனுடைய கண்கள் தன்னுடைய தேவையைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தன.

ஆனால் துஆவில் ஆழமாகச் செல்லச் செல்ல, அவனுடைய உள்ளம் தேவையைவிட தேவையைத் தரக்கூடிய இறைவனைப் பார்க்கத் தொடங்குகிறது.

இதுதான் துஆவின் இனிமை.

---

“நான் கேட்க வந்தேன்; ஆனால் கிடைத்தது அதைவிடப் பெரியது!”

ஒரு மனிதன் இரவில் தனிமையில் அமர்கிறான்.

அவனுடைய இதயம் உடைந்திருக்கிறது.

அவனிடம் சொல்ல முடியாத பல கவலைகள் இருக்கின்றன.

யாரிடமும் பகிர முடியாத வலிகள் உள்ளன.

அவன் கைகளை உயர்த்துகிறான்.

“யா அல்லாஹ்…”

அவ்வளவுதான்.

அந்த ஒரு வார்த்தைக்குப் பிறகு அவனுடைய கண்களில் கண்ணீர் பெருகுகிறது.

அவன் பேசத் தொடங்குகிறான்.

“யா அல்லாஹ்… எனக்கு இதைச் செய்ய முடியவில்லை…”

“யா அல்லாஹ்… என்னால் இதைத் தாங்க முடியவில்லை…”

“யா அல்லாஹ்… நீயே எனக்கு உதவி செய்ய வேண்டும்…”

“யா அல்லாஹ்… என்னுடைய நிலையை நீ மட்டுமே அறிவாய்…”

அவன் சொல்லிக்கொண்டிருக்கும்போது, அவனுடைய உள்ளத்தில் ஒரு உணர்வு பிறக்கிறது:

“என்னைப் புரிந்துகொள்ளும் ஒருவன் இருக்கிறான்.”

அந்த நேரத்தில் அவன் கேட்க வந்த பிரச்சினையை சில நிமிடங்களுக்கு மறந்துவிடுகிறான்.

ஏனெனில் அவன் தனது பிரச்சினையைப் பற்றி பேசிக்கொண்டிருக்கவில்லை.

அவன் தனது இறைவனிடம் பேசிக்கொண்டிருக்கிறான்.

அதுவே துஆவின் பேரின்பம்.

---

தேவையை விட “அல்லாஹ்விடம் இருப்பது” ஏன் இனிமையானது?

இப்னு அல்-கைய்யிம் (ரஹிமஹுல்லாஹ்) அவர்களின் கருத்தில் உள்ள மிக ஆழமான அம்சம் இதுதான்:

அடியார் சில சமயங்களில் தன்னுடைய தேவையைவிட, அந்தத் தேவையை முன்வைத்து அல்லாஹ்விடம் நெருக்கமாக இருப்பதையே விரும்பத் தொடங்குகிறார்.

இதன் பொருள் அவர் தன்னுடைய தேவையை மறுக்கிறார் என்பதல்ல.

அவர் துஆவின் உண்மையான இலக்கை உணரத் தொடங்குகிறார் என்பதே பொருள்.

ஒரு குழந்தை தன் தந்தையிடம் சென்று,

“அப்பா, எனக்கு ஒரு பொருள் வேண்டும்” என்று கேட்கிறது.

ஆனால் சில நேரங்களில் அந்தக் குழந்தைக்கு அந்தப் பொருளைவிட தந்தையுடன் இருப்பதே மகிழ்ச்சியாக இருக்கும்.

அதேபோன்று, ஓர் அடியார் அல்லாஹ்விடம் ஒரு தேவையுடன் செல்கிறார்.

ஆனால் அந்தத் தேவையின் கதவைத் திறந்து வைத்து அல்லாஹ் அவனுக்கு இன்னொரு பரிசை வழங்குகிறான்:

தன் இறைவனின் நெருக்கம்.

அப்போது அவனுடைய உள்ளம் கூறுகிறது:

«“என் தேவையை நிறைவேற்றுவது நிச்சயமாக மகிழ்ச்சி.

ஆனால் அந்தத் தேவையை முன்வைத்து உன்னிடம் அழுத அந்த நேரத்தைவிட பெரிய மகிழ்ச்சி வேறு இருக்கிறதா?”»

---

சில துஆக்கள் ஏன் உடனடியாக நிறைவேறுவதில்லை?

நாம் பொதுவாக துஆவை ஒரு பரிமாற்றமாக நினைத்துவிடுகிறோம்.

“நான் கேட்டேன்; எனவே எனக்குக் கிடைக்க வேண்டும்.”

“நான் நீண்ட நாட்களாக துஆ கேட்கிறேன்; எனவே உடனே பதில் வர வேண்டும்.”

ஆனால் துஆ என்பது ஒரு இயந்திரம் அல்ல.

அது ஒரு உறவு.

அல்லாஹ்விடம் துஆ கேட்கும் ஒவ்வொரு தருணமும், ஒரு அடியாரின் உள்ளத்தை மாற்றக்கூடிய தருணமாக இருக்கிறது.

சில நேரங்களில் நாம் கேட்கும் பொருளைவிட, அதை கேட்கும் போது உருவாகும் தக்வா, சப்ர், தவக்குல், பணிவு, அல்லாஹ்வின் மீது நம்பிக்கை ஆகியவை நமக்கு அதிகம் தேவைப்படலாம்.

நாம்,

“யா அல்லாஹ், இந்த கதவைத் திறந்து விடு” என்று கேட்கிறோம்.

ஆனால் அல்லாஹ் நம்மை அந்தக் கதவு திறப்பதற்கு முன்பே தன்னிடம் திரும்பச் செய்கிறான்.

நாம்,

“யா அல்லாஹ், இந்தத் துன்பத்தை நீக்கிவிடு” என்று கேட்கிறோம்.

ஆனால் அந்தத் துன்பத்தின் வழியாக நம்முடைய இதயத்தை மென்மையாக்குகிறான்.

நாம்,

“யா அல்லாஹ், எனது தேவையை நிறைவேற்று” என்று கேட்கிறோம்.

ஆனால் அந்தத் தேவையின் காரணமாக இரவு நேரத்தில் அவனை அழைக்கும் பழக்கத்தை நமக்குத் தருகிறான்.

அப்போது நமக்குத் தெரியாமல், நாம் கேட்ட பொருளைவிடப் பெரிய பரிசை பெற்றிருக்கலாம்.

---

துஆவில் உடைந்து போவது தோல்வியல்ல

உலகத்தில் ஒருவரிடம் நாம் பலவீனமாகத் தோன்ற விரும்புவதில்லை.

நமது கண்ணீரை மறைக்கிறோம்.

நமது பயத்தை மறைக்கிறோம்.

நமது தோல்விகளை மறைக்கிறோம்.

நமது உள்ளத்தின் காயங்களை மறைக்கிறோம்.

ஆனால் அல்லாஹ்வின் முன்னால்?

அங்கு நாம் நடிக்க வேண்டியதில்லை.

அங்கு நாம் வலிமையானவர் போல நடிக்க வேண்டியதில்லை.

அங்கு,

“யா ரப்பி, நான் பலவீனமானவன்”

என்று சொல்ல முடியும்.

“என்னால் முடியவில்லை”

என்று சொல்ல முடியும்.

“நீ இல்லாமல் நான் ஒன்றுமில்லை”

என்று உணர முடியும்.

இதுதான் இன்கிசார் — உள்ளம் இறைவனின் முன்னால் உடைந்து பணிவடையும் நிலை.

அந்த உடைதல் மனிதர்களின் முன்னால் அவமானமாக இருக்கலாம்.

ஆனால் அல்லாஹ்வின் முன்னால் அது ஒரு பெரிய ஆன்மிக செல்வமாக மாறுகிறது.

---

கண்ணீர் வரும் துஆவின் ரகசியம்

சில நேரங்களில் ஒருவர் துஆ கேட்கும்போது, தன்னுடைய வார்த்தைகளைவிட கண்ணீரே அதிகமாகப் பேசுகிறது.

வாய் அமைதியாக இருக்கலாம்.

ஆனால் இதயம் கதறிக்கொண்டிருக்கலாம்.

அவன்,

“யா அல்லாஹ்…”

என்று மட்டுமே சொல்லிவிட்டு அழுகிறான்.

அவனுடைய துஆ நீண்டதாக இல்லை.

அதில் பெரிய அரபு வார்த்தைகள் இல்லை.

அதில் அழகான இலக்கியம் இல்லை.

ஆனால் அவனுடைய இதயம் முழுவதும் அந்தத் துஆவில் இருக்கிறது.

அல்லாஹ்விடம் துஆவின் அழகு வார்த்தைகளின் அலங்காரத்தில் மட்டுமல்ல.

இதயத்தின் உண்மையில் இருக்கிறது.

அடியார் தன்னுடைய தேவையை அல்லாஹ்விடம் கொண்டு செல்லும்போது, உண்மையில் அவன் தன்னையே அல்லாஹ்வின் முன்னால் வைத்துக் கொண்டிருக்கிறான்.

---

“யா அல்லாஹ்” — ஒரு அடியாரின் மிகப்பெரிய ஆதாரம்

உலகத்தில் சில கதவுகள் நமக்காக மூடப்படலாம்.

சில மனிதர்கள் நம்மை விட்டுப் போகலாம்.

சில உறவுகள் முறியலாம்.

சில வாய்ப்புகள் மறைந்து போகலாம்.

சில கனவுகள் நொறுங்கலாம்.

சில நேரங்களில் நாம் நம்பியவர்களே நம்மை ஏமாற்றலாம்.

ஆனால் ஒரு முஃமினின் இதயத்தில் ஒரு கதவு எப்போதும் திறந்திருக்கிறது:

அல்லாஹ்வின் கதவு.

அவன் உலகத்திடம் தோற்றாலும் அல்லாஹ்விடம் திரும்ப முடியும்.

மனிதர்கள் அவனைப் புரிந்துகொள்ளாவிட்டாலும் அல்லாஹ்விடம் பேச முடியும்.

அனைவரும் அவனை விட்டுச் சென்றாலும் அவன் தன் ரப்பை அழைக்க முடியும்.

அதனால் துஆ என்பது வெறும் “தேவையைச் சொல்லும் இடம்” அல்ல.

அது ஒரு அடியாரின் அடைக்கலம்.

---

துஆ கேட்கும்போது ஏற்படும் ஒரு நுட்பமான மாற்றம்

ஆரம்பத்தில் நாம் சொல்வது:

“யா அல்லாஹ், எனக்கு இதைக் கொடு.”

பின்னர்:

“யா அல்லாஹ், இதை எனக்குச் சிறந்ததாக இருந்தால் கொடு.”

இன்னும் ஆழமாகச் சென்றால்:

“யா அல்லாஹ், எனக்குத் தேவையானதை நீ அறிவாய்.”

அதற்கும் மேலாக:

“யா அல்லாஹ், எனக்கு நீ போதும்.”

இதுதான் தவக்குலின் அழகு.

அடியார் தன்னுடைய விருப்பத்தை விட்டுவிடவில்லை.

ஆனால் தனது விருப்பத்தை அல்லாஹ்வின் ஞானத்திடம் ஒப்படைக்கிறார்.

அவன் கேட்கிறான்.

ஆனால் கட்டளையிடுவதில்லை.

அவன் ஆசைப்படுகிறான்.

ஆனால் அல்லாஹ்வின் தீர்ப்பை எதிர்க்கவில்லை.

அவன் அழுகிறான்.

ஆனால் இறுதியில்,

“யா ரப்பி, நீ விரும்புவது எனக்கு நன்மையானது”

என்று தன்னை ஒப்படைக்கிறான்.

---

சில நேரங்களில் “பெறாதது” கூட ஒரு அருள்

ஒருவர் ஒரு விஷயத்திற்காக ஆண்டுகள் துஆ கேட்கலாம்.

அது கிடைக்காமல் போகலாம்.

அப்போது அவன் நினைக்கலாம்:

“என்னுடைய துஆ ஏற்றுக்கொள்ளப்படவில்லையா?”

ஆனால் அவனுக்குத் தெரியாத ஒன்று இருக்கலாம்.

அவன் கேட்டது அவனுக்கு நன்மையாக இல்லாமல் இருக்கலாம்.

அல்லது அதற்கான நேரம் இன்னும் வராமல் இருக்கலாம்.

அல்லது அந்தத் துஆவின் மூலம் அவனுடைய வாழ்க்கையில் வேறு ஒரு நன்மை உருவாகிக் கொண்டிருக்கலாம்.

அல்லது அவனுடைய உள்ளம் அல்லாஹ்வுடன் இணைக்கப்படுவதே அந்தப் பயணத்தின் மிகப்பெரிய பலனாக இருக்கலாம்.

இதனால் துஆவின் வெற்றியை,

“நான் கேட்டது கிடைத்ததா?”

என்பதைக் கொண்டு மட்டும் அளக்க முடியாது.

சில சமயங்களில் உண்மையான வெற்றி:

“நான் துஆ கேட்ட பிறகு நான் அல்லாஹ்வுக்கு இன்னும் நெருக்கமாகிவிட்டேனா?”

என்பதில்தான் இருக்கிறது.

---

துஆ முடிந்த பிறகும் துஆவின் இனிமை தொடர வேண்டும்

இப்னு அல்-கைய்யிம் (ரஹிமஹுல்லாஹ்) அவர்களின் சிந்தனையில் மிக அழகான அம்சம் ஒன்று உள்ளது:

அடியார் சில நேரங்களில் தன்னுடைய தேவை நிறைவேறுவதைவிட, துஆவின்போது கிடைத்த அந்த ஆன்மிக நிலையையே தொடர்ந்து விரும்புகிறார்.

ஏன்?

ஏனெனில் தேவை நிறைவேறியதும் பிரச்சினை முடிந்துவிடலாம்.

ஆனால் அல்லாஹ்வுடன் ஏற்பட்ட நெருக்கம்?

அது வாழ்க்கையையே மாற்றக்கூடியது.

நோய் குணமாகிவிடலாம்.

கடன் அடைக்கப்பட்டுவிடலாம்.

வேலை கிடைத்துவிடலாம்.

திருமணம் நடந்துவிடலாம்.

பிரச்சினை தீர்ந்துவிடலாம்.

ஆனால் அந்தத் துஆவின் போது உருவான,

அல்லாஹ்வின் மீதான அன்பு, நம்பிக்கை, பணிவு, பயம், நம்பிக்கை கலந்த எதிர்பார்ப்பு

இவை உள்ளத்தில் தொடர்ந்து இருந்தால், அது மிகப் பெரிய செல்வம்.

---

நமக்கு பிரச்சினைகள் ஏன் தேவைப்படுகின்றன?

இதைச் சொல்லும்போது ஒரு முக்கியமான உண்மையைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.

ஒரு முஃமினுக்கு துன்பம் வேண்டுமென்று அர்த்தமல்ல.

துன்பத்தைத் தேட வேண்டும் என்பதுமல்ல.

ஆனால் துன்பம் வந்துவிட்டால், அது வீணாகிப் போக வேண்டியதில்லை.

சில நேரங்களில் சுகமான வாழ்க்கையில் நாம் அல்லாஹ்வை நினைப்பது குறைந்து விடலாம்.

ஆனால் ஒரு இரவு நமக்கு ஒரு பிரச்சினை வந்துவிட்டால், தூக்கம் வராமல் போகிறது.

அப்போது நாம் வுழூ செய்து தொழுகிறோம்.

கைகளை உயர்த்துகிறோம்.

அழுகிறோம்.

அல்லாஹ்விடம் பேசுகிறோம்.

அந்தப் பிரச்சினை நமக்கு பிடிக்காமல் இருக்கலாம்.

ஆனால் அதன் வழியாக நாம் பெற்ற அல்லாஹ்வுடனான நெருக்கம் நமக்கு மிகவும் விலைமதிப்பற்றதாக இருக்கலாம்.

அதனால் சில நேரங்களில் நாம் வெறுக்கும் ஒரு சூழ்நிலை, நம்மை நமது ரப்பிடம் கொண்டு செல்லும் பாலமாக மாறிவிடுகிறது.

---

துஆவில் “கேட்பவன்” மாறுகிறான்

துஆவின் தொடக்கத்தில் நாம்:

தேவையுள்ள மனிதன்.

துஆவின் நடுவில்:

அல்லாஹ்வை நம்பும் அடியார்.

துஆவின் ஆழத்தில்:

அல்லாஹ்வின் முன்னால் உடைந்த இதயம்.

துஆவின் முடிவில்:

தன்னுடைய ரப்பிடம் தன்னை ஒப்படைத்த ஆன்மா.

இதுதான் துஆவின் பயணம்.

அதனால்தான் ஒரு துஆவின் மதிப்பு அது முடிந்ததும் கையில் கிடைக்கும் பொருளால் மட்டும் தீர்மானிக்கப்படுவதில்லை.

அந்தத் துஆ உன்னை எப்படிப்பட்ட மனிதனாக மாற்றியது என்பதும் முக்கியம்.

---

“எனது துஆ ஏற்றுக்கொள்ளப்படுமா?” என்ற பயம்

துஆ கேட்கும் போது சிலருக்கு ஒரு சந்தேகம் வரும்:

“நான் இவ்வளவு பாவங்கள் செய்திருக்கிறேன். என்னுடைய துஆவை அல்லாஹ் ஏற்றுக்கொள்வானா?”

இதுபோன்ற எண்ணம் ஒரு அடியாரை அல்லாஹ்விடம் செல்வதிலிருந்து தடுக்கக்கூடாது.

மாறாக, நம்முடைய பாவ உணர்வே நம்மை அவனிடம் இன்னும் அதிகமாகத் திரும்பச் செய்ய வேண்டும்.

ஒரு மனிதன்,

“நான் தகுதியானவன் என்பதால் அல்லாஹ்விடம் செல்கிறேன்”

என்று சொல்லவில்லை.

அவன்,

“எனக்கு அவன் தேவை என்பதால் அவனிடம் செல்கிறேன்”

என்று செல்கிறான்.

இதுதான் அடிமைத்தனத்தின் உண்மை.

நாம் அல்லாஹ்வைத் தேடுவது நமது பரிபூரணத்தினால் அல்ல.

நமது தேவையினால்.

---

துஆவின் மிக அழகான தருணம்

சில நேரங்களில் துஆவின் மிக அழகான தருணம்,

துஆ நிறைவேறும் தருணம் அல்ல.

அதைவிட அழகான தருணம்:

“அல்லாஹ் என்னைக் கேட்கிறான்” என்று இதயம் உணரும் தருணம்.

அவன் தனது அறையில் தனியாக இருக்கலாம்.

உலகம் முழுவதும் அவனை மறந்திருக்கலாம்.

ஆனால் அவன் கைகளை உயர்த்தும்போது,

“என்னுடைய ரப்பிடம் நான் பேசுகிறேன்”

என்ற உணர்வு அவனுடைய இதயத்தை நிரப்புகிறது.

அந்த நிமிடத்தில் அவனிடம் உலகத்தின் மிகப்பெரிய செல்வங்கள் இல்லாவிட்டாலும்,

அவனிடம் ஒரு பெரிய செல்வம் இருக்கிறது:

அல்லாஹ்வை அழைக்கும் திறன்.

---

அதனால்தான் சில துஆக்களை நாம் விட விரும்புவதில்லை

சில அடியார்களுக்கு ஒரு குறிப்பிட்ட துஆ மிகவும் நெருக்கமானதாகிவிடும்.

அந்த துஆவுடன் அவர்களுடைய கண்ணீர் கலந்திருக்கும்.

அந்த துஆவுடன் இரவுகள் இணைந்திருக்கும்.

அந்த துஆவுடன் சஜ்தாக்கள் இணைந்திருக்கும்.

அந்த துஆவுடன் அவர்களின் வாழ்க்கையின் ஒரு பகுதி இணைந்திருக்கும்.

ஒரு நாள் அந்தத் தேவை நிறைவேறிவிட்டாலும், அவர்கள் அந்தத் துஆவை நினைத்து ஏங்கலாம்.

ஏனெனில் அந்தத் துஆ ஒரு வேண்டுகோள் மட்டுமல்ல.

அது அவர்களின் வாழ்க்கையில் அல்லாஹ்வுடன் ஏற்பட்ட ஒரு ஆத்மார்த்தமான சந்திப்பின் நினைவாக மாறியிருக்கிறது.

---

துஆவின் உண்மையான இனிமையை எவ்வாறு சுவைப்பது?

நாம் துஆவை வெறும் வார்த்தைகளாக மாற்றாமல், அதை ஒரு சந்திப்பாக மாற்ற வேண்டும்.

1. துஆவுக்கு முன் இதயத்தை அமைதிப்படுத்துங்கள்

சில நிமிடங்கள் உலகத்தை மறந்துவிட்டு,

“நான் இப்போது என் ரப்பிடம் பேசப் போகிறேன்”

என்று மனதில் நினைத்துக் கொள்ளுங்கள்.

2. உங்கள் சொந்த வார்த்தைகளில் பேசுங்கள்

அல்லாஹ்விடம் உங்கள் மனதைத் திறந்து வையுங்கள்.

உங்கள் பயம்.

உங்கள் கவலை.

உங்கள் ஆசை.

உங்கள் குற்ற உணர்வு.

உங்கள் பலவீனம்.

எல்லாவற்றையும் அவனிடம் சொல்லுங்கள்.

3. அழுகையைப் பயப்பட வேண்டாம்

கண்ணீர் வந்தால் அதைத் தடுக்க வேண்டிய அவசியமில்லை.

இதயம் உருகும் தருணங்களைப் பாதுகாத்துக் கொள்ளுங்கள்.

4. கேட்பதோடு நின்றுவிடாதீர்கள்

இவ்வாறு சொல்லுங்கள்:

“யா அல்லாஹ், நான் கேட்பதைவிட நீ அறிவது அதிகம். எனக்கு நன்மையானதைத் தேர்ந்தெடு.”

இந்த வார்த்தைகள் இதயத்தில் தவக்குலை வளர்க்கும்.

5. துஆவின் முடிவில் அல்லாஹ்வை நினைத்துக் கொள்ளுங்கள்

“எனக்கு இது கிடைக்குமா?” என்ற எண்ணத்தில் மட்டும் துஆவை முடிக்காதீர்கள்.

அதற்குப் பதிலாக:

“என்னுடைய ரப்பிடம் நான் பேசினேன்”

என்ற நிம்மதியுடன் எழுந்திருங்கள்.

---

இறுதியில் கிடைக்கும் மிகப்பெரிய பரிசு

ஒரு நாள் நாம் பின்னோக்கிப் பார்த்தால் புரியலாம்.

நாம் அழுத அந்த இரவுகள் வீணாகவில்லை.

நாம் கேட்ட அந்த துஆக்கள் வீணாகவில்லை.

நாம் காத்திருந்த அந்த நாட்கள் வீணாகவில்லை.

நமக்கு கிடைக்காத சில விஷயங்களும் வீணாகவில்லை.

ஏனெனில் அந்தக் காலகட்டத்தில் நாம் அல்லாஹ்வை அறிந்திருக்கலாம்.

அவனை அதிகமாக அழைத்திருக்கலாம்.

அவனிடம் நம்முடைய உண்மையான நிலையை வெளிப்படுத்தியிருக்கலாம்.

நம்முடைய அகந்தை உடைந்திருக்கலாம்.

நம்முடைய இதயம் மென்மையாகியிருக்கலாம்.

நம்முடைய தவக்குல் அதிகரித்திருக்கலாம்.

அதனால், சில சமயங்களில் நாம் கேட்ட பரிசு கிடைக்காமல் போயிருக்கலாம்.

ஆனால் அந்தப் பரிசைக் கேட்க வைத்த இறைவனுடனான உறவு நமக்குக் கிடைத்திருக்கலாம்.

அது எவ்வளவு பெரிய அருள்!

---

“யா அல்லாஹ்… எனக்கு நீயே போதும்”

துஆவின் ஆரம்பத்தில் நாம்:

“யா அல்லாஹ், எனது பிரச்சினையைத் தீர்த்து வை.”

என்று சொல்கிறோம்.

பின்னர்:

“யா அல்லாஹ், என்னுடன் இரு.”

என்று சொல்கிறோம்.

இன்னும் ஆழமாகச் சென்றால்:

“யா அல்லாஹ், என்னை உன்னிடமிருந்து விலக விடாதே.”

என்று கேட்கிறோம்.

இறுதியில்:

“யா அல்லாஹ், உலகம் எனக்கு என்ன கொடுத்தாலும், உன்னுடைய நெருக்கத்தை இழந்துவிடாதபடி என்னைக் காப்பாற்று.”

என்று இதயம் வேண்டத் தொடங்குகிறது.

அப்போது தான் ஒரு அடியார் துஆவின் உண்மையான இனிமையை சுவைக்கத் தொடங்குகிறார்.

---

நிறைவுரை

இப்னு அல்-கைய்யிம் (ரஹிமஹுல்லாஹ்) அவர்களின் இந்த ஆழமான கருத்து நமக்கு ஒரு மிகப்பெரிய பாடத்தை கற்றுத்தருகிறது:

துஆவின் நோக்கம் அல்லாஹ்விடமிருந்து ஏதாவது ஒன்றைப் பெறுவது மட்டுமல்ல; துஆவின் மூலம் அல்லாஹ்விடம் நம்மை இழப்பதுமாகும்.

நாம் ஒரு தேவையுடன் அவனிடம் செல்கிறோம்.

ஆனால் அங்கு நமது இதயத்தையே கண்டுகொள்கிறோம்.

நாம் ஒரு பிரச்சினையைத் தீர்க்கச் செல்கிறோம்.

ஆனால் நம்முடைய ரப்பின் நெருக்கத்தைப் பெறுகிறோம்.

நாம் ஒரு பதிலை எதிர்பார்த்துச் செல்கிறோம்.

ஆனால் சில நேரங்களில் பதிலைவிட மேலான ஒன்றைப் பெறுகிறோம்:

அவனை நம்பும் இதயம்.

எனவே, உங்களுடைய ஒரு துஆ இன்னும் நிறைவேறவில்லை என்றால், அது வீணாகிவிட்டது என்று நினைக்காதீர்கள்.

நீங்கள் இன்னும் இரவில் கைகளை உயர்த்துகிறீர்கள் என்றால், அது கூட ஒரு அருள்.

நீங்கள் இன்னும்,

“யா அல்லாஹ்…”

என்று அழைக்க முடிகிறது என்றால், அது கூட ஒரு அருள்.

உங்கள் கண்களில் இன்னும் அவனை நினைத்து கண்ணீர் வருகிறது என்றால், அது கூட ஒரு அருள்.

ஏனெனில் எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக ஒரு மிகப்பெரிய உண்மை இருக்கிறது:

நீங்கள் அவனிடம் கேட்பதற்காகத் திறந்த கதவு, நீங்கள் கேட்கும் பொருளைவிடப் பெரிய அருளாக இருக்கலாம்.

ஒரு நாள் நீங்கள் பெற்றதை எண்ணும்போது, “அல்லாஹ் எனது துஆவை நிறைவேற்றினான்” என்று மட்டும் சொல்லாமல்,

“அந்தத் துஆவின் மூலம் அல்லாஹ் என்னை தன்னிடம் நெருக்கமாக்கினான்”

என்றும் சொல்லக்கூடியவர்களாக நாம் மாறுவோமாக.

அல்லாஹ் நமது துஆக்களை ஏற்றுக்கொள்வானாக.

நமது இதயங்களைத் தன்னுடைய நினைவால் உயிர்ப்பிப்பானாக.

நமது கண்ணீரை வீணாக்காமல் அருளாக மாற்றுவானாக.

நமது தேவைகளை நிறைவேற்றுவதோடு, அவற்றைவிட மேலான தன்னுடைய நெருக்கத்தையும் அன்பையும் நமக்கு வழங்குவானாக.

நாம் கேட்பதைவிட நமக்கு நன்மையானதை வழங்குவானாக.

நாம் விரும்புவதைவிட தன்னுடைய திருப்தியை விரும்பும் இதயத்தை நமக்கு வழங்குவானாக.

யா அல்லாஹ்!

எங்களுடைய துஆக்களின் முடிவில் எங்களுடைய தேவைகள் மட்டுமல்ல,

உன்னுடைய நெருக்கமும் எங்களுக்குக் கிடைக்கச் செய்வாயாக.

ஆமீன் யா ரப்பல் ஆலமீன்.