உண்மையான தவ்பா — பாவத்தை விட்டுவிடுவது மட்டுமல்ல, பாவத்திலிருந்து உள்ளத்தையே திருப்புவது

ஒரு மனிதன் தன்னுடைய தவறை உணர்ந்து “நான் தவறு செய்துவிட்டேன்” என்று கூறுவது மட்டும் உண்மையான தவ்பா அல்ல. உண்மையான தவ்பா என்பது, ஒரு மனிதனின் உள்ளத்தில் ஏற்படும் ஆழமான மாற்றம். அது நாவால் சொல்லப்படும் சில வார்த்தைகளைக் காட்டிலும் மிகப் பெரியது. அது கடந்த காலத்தை நினைத்து உள்ளம் வருந்துவதும், நிகழ்காலத்தில் தன்னைச் சீர்திருத்திக் கொள்வதும், எதிர்காலத்தில் மீண்டும் அதே தவறுக்குத் திரும்பாமல் இருப்பதற்கான உறுதியையும் உள்ளடக்கியது.

உண்மையாக மனந்திரும்பிய ஒருவர், தான் செய்த பாவத்தை வெறும் “கடந்துபோன ஒரு சம்பவம்” என்று நினைத்து அலட்சியப்படுத்த மாட்டார். அந்தப் பாவம் தன்னுடைய இறைவனுடனான உறவை எவ்வாறு பாதித்தது என்பதை எண்ணி அவரது உள்ளம் நடுங்கும். தனிமையில் இருக்கும்போது கடந்த காலத்தை நினைத்து கண்கள் கலங்கலாம். “அந்தத் தவறை நான் ஏன் செய்தேன்? அந்த நேரத்தில் அல்லாஹ்வின் கட்டளையை நான் ஏன் புறக்கணித்தேன்?” என்ற கேள்விகள் அவரது உள்ளத்தைத் துளைக்கலாம். இந்த வருத்தம், அவரை விரக்தியில் தள்ளுவதற்காக அல்ல; அவரை இறைவனின் பக்கம் இன்னும் நெருக்கமாக அழைத்துச் செல்வதற்காக.

உண்மையான தவ்பாவின் அடையாளங்களில் மிக முக்கியமான ஒன்று பாவத்தின் மீது வெறுப்பு தோன்றுவது. முன்பு எந்தச் செயல் இனிமையாகத் தோன்றியதோ, அதே செயல் பின்னர் மனதில் சுமையாகத் தோன்றத் தொடங்கும். முன்பு பாவத்திற்கு அழைத்துச் சென்ற இடங்கள், மனிதர்கள், உரையாடல்கள், பழக்கங்கள் ஆகியவற்றிலிருந்து ஒருவர் தன்னைப் பாதுகாத்துக் கொள்ளத் தொடங்குவார். ஏனெனில் அவர் தனது பலவீனத்தை அறிந்திருக்கிறார்.

அதனால்தான் உண்மையான தவ்பா செய்த ஒருவர்,
“நான் இனி ஒருபோதும் தவறு செய்யமாட்டேன்; நான் மிகவும் வலிமையானவன்” என்று தன்னைப் பற்றி பெருமைப்படுவதில்லை.

மாறாக,

“நான் பலவீனமானவன்; மீண்டும் விழுந்துவிடாதபடி என் இறைவன் என்னைக் காப்பாற்ற வேண்டும்”

என்ற பணிவுடன் வாழ்வார்.

அந்த அச்சம் நம்பிக்கையற்ற அச்சமல்ல. அது மனிதனை நல்ல வழியில் விழிப்புடன் வைத்திருக்கும் அச்சம். கடந்த காலத்தில் தான் விழுந்த பள்ளத்தை அறிந்த ஒருவர், அதே பாதையில் மீண்டும் செல்லும்போது எவ்வளவு கவனமாக இருப்பாரோ, அதுபோல உண்மையாக மனந்திரும்பியவர் தனது பழைய பாவத்திற்குச் செல்லும் கதவுகளை அடைக்க முயற்சிப்பார்.

தீய நட்புகளை விட்டு விலகுவது ஏன் தவ்பாவின் ஒரு பகுதியாகிறது?

ஒருவர் ஒரு பாவத்தை விட்டுவிட்டதாகக் கூறிக்கொண்டாலும், அவரை மீண்டும் அந்தப் பாவத்திற்குள் இழுத்துச் செல்லக்கூடிய நண்பர்களையும் சூழல்களையும் தொடர்ந்து தேடிக்கொண்டிருந்தால், அவரது தவ்பா இன்னும் பாதுகாப்பாக இல்லை.

ஏனெனில் சில நேரங்களில் பாவம் ஒரு தனி மனிதனால் மட்டும் வருவதில்லை. அது ஒரு நட்பின் மூலமாகவும், ஒரு சூழலின் மூலமாகவும், ஒரு பழக்கத்தின் மூலமாகவும், ஒரு இடத்தின் மூலமாகவும், ஒரு உரையாடலின் மூலமாகவும் மனிதனை அணுகுகிறது.

எனவே உண்மையான தவ்பா செய்தவர் தன்னிடம் ஒரு கேள்வியைக் கேட்பார்:

“நான் விட்டுவிட்ட அந்தப் பாவத்திற்குத் திரும்புவதற்கான கதவு எது?”

அந்தக் கதவு ஒரு நண்பராக இருக்கலாம்.
ஒரு பழைய தொடர்பாக இருக்கலாம்.
ஒரு குறிப்பிட்ட இடமாக இருக்கலாம்.
ஒரு இணையப் பழக்கமாக இருக்கலாம்.
ஒரு தனிமையான நேரமாக இருக்கலாம்.
அல்லது தன்னுடைய மனதில் தொடர்ந்து வளர்த்துக்கொண்டிருக்கும் ஒரு ஆசையாக இருக்கலாம்.

அவர் அந்தக் கதவை அடைக்க முயற்சிப்பார்.

இது மற்றவர்களை வெறுப்பதற்காக அல்ல. தன்னுடைய ஈமானைப் பாதுகாப்பதற்காக.

உண்மையான தவ்பா மனிதனின் வாழ்க்கையையே மாற்ற வேண்டும்

தவ்பா என்பது “அஸ்தஃபிருல்லாஹ்” என்று கூறிவிட்டு பழைய வாழ்க்கைக்குத் திரும்புவது அல்ல. அந்த வார்த்தை நாவிலிருந்து வெளியேறும்போது, அதன் தாக்கம் வாழ்க்கையிலும் பிரதிபலிக்க வேண்டும்.

தவ்பா செய்த ஒருவரின் தொழுகை மாறலாம்.
அவருடைய நண்பர்கள் மாறலாம்.
அவருடைய நேரத்தைப் பயன்படுத்தும் விதம் மாறலாம்.
அவருடைய பார்வை மாறலாம்.
அவருடைய பேச்சு மாறலாம்.
அவருடைய தனிமை மாறலாம்.
அவருடைய முன்னுரிமைகள் மாறலாம்.

நேற்று பாவத்தை நோக்கி விரைந்த அதே கால்கள் இன்று பள்ளிவாசலை நோக்கி நடக்கத் தொடங்கினால், அது மாற்றத்தின் அடையாளம்.

நேற்று தவறானவற்றைக் கேட்க விரும்பிய அதே காதுகள் இன்று குர்ஆனை கேட்க விரும்பினால், அது மாற்றத்தின் அடையாளம்.

நேற்று பாவத்தை நோக்கிப் பார்த்த அதே கண்கள் இன்று தன்னைத் தாழ்த்திக் கொள்ளத் தொடங்கினால், அது மாற்றத்தின் அடையாளம்.

நேற்று இறைவனை மறந்து வாழ்ந்த இதயம் இன்று ஒவ்வொரு நிலையிலும் இறைவனை நினைக்கத் தொடங்கினால், அதுவே தவ்பாவின் அழகு.

ஆனால் ஒரு முக்கியமான உண்மை

தவ்பா செய்த பிறகும் மனிதன் மீண்டும் தவறிவிடலாம். மனிதன் மலக்கல்ல. அவனிடம் பலவீனம் இருக்கிறது. சில நேரங்களில் அவன் போராடிக்கொண்டே இருப்பான்.

அதனால் ஒருவர் ஒருமுறை தவறிவிட்டால், “என்னுடைய தவ்பா வீணாகிவிட்டது; இனி எனக்கு மன்னிப்பு இல்லை” என்று எண்ணக்கூடாது. மாறாக, மீண்டும் இறைவனின் பக்கம் திரும்ப வேண்டும்.

விழுந்துவிட்டது தோல்வி அல்ல.

விழுந்த இடத்திலேயே கிடப்பதுதான் உண்மையான தோல்வி.

ஒரு முஃமின் விழுந்தாலும் எழுவான். மீண்டும் தவறினாலும் மீண்டும் திரும்புவான். ஒவ்வொரு முறையும் தனது இறைவனின் இரக்கத்தை நாடுவான். ஆனால் அதே நேரத்தில், “நான் மீண்டும் மன்னிப்பு கேட்டுக்கொள்வேன்” என்ற எண்ணத்தில் தெரிந்தே பாவத்தைத் திட்டமிட்டு செய்வது உண்மையான தவ்பாவின் ஆவிக்கு முரணானது. உண்மையான மனந்திரும்புதல் என்பது பாவத்தை விட்டுவிடுவதற்கான நேர்மையான முயற்சியையும், மீண்டும் விழாமல் இருப்பதற்கான உண்மையான எண்ணத்தையும் கொண்டிருக்க வேண்டும்.

தவ்பாவின் மிக அழகான நிலை

ஒரு நாள், மனிதன் தனது கடந்த காலத்தை நினைத்துப் பார்க்கும்போது, “நான் அப்போது இப்படித்தான் இருந்தேன்; ஆனால் இன்று என்னை மாற்றியது என் அறிவோ, என் வலிமையோ மட்டும் அல்ல; என் இறைவனின் அருள்தான்” என்று உணர்வான்.

அப்போது அவன் தனது கடந்த காலத்தை நினைத்து பெருமைப்பட மாட்டான். அதே நேரத்தில் தனது கடந்த காலத்தை நினைத்து நிரந்தரமாக நம்பிக்கையிழந்தும் விடமாட்டான்.

மாறாக, அவன் தனது கடந்த காலத்தை ஒரு எச்சரிக்கையாகவும், தனது இறைவனின் அருளை உணர்த்தும் ஒரு பாடமாகவும் எடுத்துக்கொள்வான்.

ஒருகாலத்தில் பாவத்திலிருந்து தப்பிக்க முடியாமல் தவித்த மனிதன், பின்னர் அதே பாவத்திலிருந்து தன்னைப் பாதுகாத்துக்கொள்வதற்காக போராடத் தொடங்குவது — இதுவே உள்ளத்தின் விழிப்புணர்வு.

எனவே உண்மையான தவ்பா என்பது,

“நான் பாவம் செய்தேன்” என்று ஒப்புக்கொள்வதில் மட்டும் இல்லை.

“அந்தப் பாவத்தை நான் வெறுக்கிறேன்” என்று உள்ளம் உணர்வதில் உள்ளது.

“அந்தப் பாவத்திற்குத் திரும்ப விரும்பவில்லை” என்ற உறுதியில் உள்ளது.

“என்னை மீண்டும் அதற்குள் இழுக்கும் வழிகளிலிருந்து நான் விலகுவேன்” என்ற முடிவில் உள்ளது.

“நான் பலவீனமானவன்; என் இறைவனின் உதவி இல்லாமல் என்னால் என்னைக் காப்பாற்றிக்கொள்ள முடியாது” என்ற பணிவில் உள்ளது.

மேலும்,

“எவ்வளவு தூரம் சென்றிருந்தாலும், என் இறைவனின் பக்கம் திரும்புவதற்கான கதவு இன்னும் திறந்திருக்கிறது”

என்ற நம்பிக்கையில் உள்ளது.

இதுவே தவ்பாவின் ஆழம்.

பாவத்தை விட்ட மனிதன் ஒரு நல்ல மாற்றத்தைப் பெற்றிருக்கிறான்.

ஆனால் பாவத்தை விட்டதோடு, பாவத்திற்கான பாதைகளையும் விட்ட மனிதன் — உண்மையில் தனது வாழ்க்கையை மாற்றத் தொடங்கியிருக்கிறான்.

அத்தகைய தவ்பா நாவிலிருந்து தொடங்கி இதயத்தில் பதிந்து, இறுதியில் ஒரு மனிதனின் வாழ்க்கை முறையாகவே மாறுகிறது.

அல்லாஹ் நம்முடைய வெளிப்படையான தவறுகளையும், மறைவான தவறுகளையும் மன்னித்து, உண்மையான தவ்பா செய்யக்கூடிய இதயத்தையும், அந்தத் தவ்பாவில் நிலைத்திருக்கக்கூடிய உறுதியையும் நமக்கு அருள்வானாக. ஆமீன்.